სტუდენტი გოგონა, ჰელენა, შემთხვევით უცხო ადამიანის ავტომობილის უკანა სავარძელზე ჩამოჯდა და არ იცოდა, რომ მანქანის მფლობელი მილიარდერი იყო.ის საღამოსთვის სრულიად გამოფიტული იყო: ორი სამუშაო ცვლილება უნივერსიტეტის კაფეში,
მომზადება სამ საბიზნეს ადმინისტრაციის გამოსაშვებ გამოცდაზე და მხოლოდ რამდენიმე საათი ძილი ბოლო ორი დღის განმავლობაში. სამყარო მის გარშემო თითქმის დაბლურულად წარმოადგენდა.
დაახლოებით თერთმეტი საათისთვის ჰელენამ უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკასთან შავი მანქანა შენიშნა. „ეს ჩემი ტაქსია“ — გაიფიქრა მან, გარეშე ნომრის შემოწმებისა. უბრალოდ კარს გააღო და დაჯდა.
მას მაშინვე შეენიშნა ლუქსი: რბილი ტყავი, სრული სიჩუმე, ნაზი, ძვირადღირებული სუნამო. მიუხედავად ამისა, დაღლილობა ძლიერად დომინირებდა და ერთ წამში სიფრთხილე დაიფარა. თვალდახუჭული ჩაეძინა.
— შენ ყოველთვის სხვის მანქანაში ისვენებ, თუ დღეს განსაკუთრებული იღბლიანი ვარ? — თქვა მშვიდი მამაკაცის ხმით, ცოტაოდენი ირონიით.ჰელენა სწრაფად წამოდგა. მის გვერდით მოკიდებული იყო სრულყოფილი კომბინეზონში ჩაცმული მამაკაცი,
whose მზერა ყურადღებით აკვირდებოდა მას, ტუჩებზე კი სუსტი, თუმცა მნიშვნელოვანი ღიმილი ჰქონდა.— სხვათა შორის, ოც წუთი გეძინა — დაამატა მან. — და ცოტათი ღრუბელიც გაგიყენებია.ჰელენას სახე მაშინვე გაწითლდა. მისი მზერა მთელი მანქანის შიგნით გამოკვლევდა:
ტაჩ-სკრინი, ბუნებრივი ხის დეკორაცია, ჩაშენებული მინიბარი.— თქვენ არა… — გაიბუტა ჰელენამ.— არა — თქვა მამაკაცმა მშვიდად, თუმცა მტკიცედ. — მე გაბრიელ ალბუკერკი ვარ.სახელი ჰელენას არაფერს უკავშირდებოდა, მაგრამ მის ხმაში ძალაუფლება და თავდაჯერებულობა ჟღერდა.
ის სწრაფად ბოდიშის მოხდას შეეცადა და კარის სახელურს დასწვდა.— უკვე გვიანაა — დაამატა გაბრიელმა. — დაუშვით, რომ სახლში მოგიყვანოთ.ჰელენა იმწუთას აეჭვიანა, მაგრამ ღამის ქალაქის სველი ქუჩები უსაფრთხოებას არ აძლევდა. მანქანა ნელა დაიძრა.
გზაში მათ საუბარი დაიწყო მისი ცხოვრების შესახებ: სწავლა,兼职ები, მუდმივი დაღლილობა.— ასე ცხოვრება შეუძლებელია — თქვა გაბრიელმა მშვიდად. — მთლიანად გამოფიტე თავი.როდესაც ჰელენა თავის მყუდრო ბინასთან მივიდნენ, მან მოულოდნელად შესთავაზა:
— მჭირდება პირადი ასისტენტი. ვინმე, ვინც ჩემს გრაფიკს და საქმებს მოაგვარებს. მოქნილი სამუშაო დრო, ღირსეული ანაზღაურება. მგონი, ეს ბევრად უკეთ მოერგება შენს სტილს, ვიდრე უსასრულო ცვლილებები.
— მე არც მოწყენას ვითხოვ — უპასუხა ჰელენამ მტკიცედ.— ეს არა მოწყენაა. ეს სამუშაო შეთავაზებაა.მან გადაცემინა თავისი სავიზიტო ბარათი. სახლში მისი მეგობარი თითქმის წამოხტა, როცა სახელი დაინახა: გაბრიელ ალბუკერკი — ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი მეწარმე ქვეყანაში.
სამი დღის განმავლობაში ჰელენა ობსტანდა. მაგრამ გაუხდელებული ქირისა და რეალობამ უფრო სწრაფად იმარჯვა, ვიდრე მისი ეჭვები. ის დაურეკა.— როდის შეგიძლიათ დაიწყოთ? — ჰკითხა მან პირდაპირ.— ხვალ.
მისი საცხოვრებელი თავში სრულყოფილებას წარმოადგენდა: ვრცელ ადგილებს, შუშის კედლებს, მოვლილ ბაღებს. ანაზღაურება მრავალჯერადი იყო მისი წინა შემოსავლიდან. თუმცა გაბრიელმა სწრაფად განუმარტა: აქ ყოფნა შემთხვევითობა არ არის.
— აქ იმიტომ ხარ, რომ ჭკვიანი და ორგანიზებული ხარ — თქვა ერთხელ. — ასეთი ადამიანებია საჭირო ჩემთვის.ეს წინადადება ყველაფერს შეცვლიდა.სამუშაო კუნძულით დაიპყრო. ის ორგანიზებას უკეთებდა შეხვედრებს, ოპტიმიზაციას უკეთებდა გზებს, აუმჯობესებდა კომუნიკაციას.
მას ხშირად ენდობოდნენ მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებაში. მათი შორის ნელ-ნელა გაიზარდა პატივისცემა — მშვიდი, უხილავი პატივისცემა.ერთ ბიზნეს საღამოზე, როცა ჰელენა დაძაბულობას გრძნობდა მზერების ქვეშ, მან მსუბუქად შეეხო მის ზურგს — მხარდაჭერის ჟესტი, არაფერი მეტი.
მაგრამ ჰელენამ მიხვდა, რომ მისი გრძნობები უკვე აღემატებოდა სამუშაო გარემოს.ორ თვეში მოგვიანებით, მან მიიღო წერილი: მოწვევა წლიური საერთაშორისო გაცვლითი პროგრამისთვის, ნაწილობრივი სტიპენდია.
— როდის წახვალ? — ჰკითხა გაბრიელმა.— სამ თვეში.მან შეჩერდა, შემდეგ ნელა თქვა:— შეიძლებოდა გეთქვა, რომ დარჩები? მაგრამ მაშინ აღარ გამცემდი პატივს იმის გამო, რომ უფრო დიდ მიზნებს მისდევ.ამ საღამოს, როცა გაუძღვა აეროპორტში, პირველად ხმამაღლა თქვა:
— მიყვარხარ.— მეც — უპასუხა ჰელენამ.— მაშინ წადი. განახორციელე თავი. მინდა ძლიერი იყო, არა დამოკიდებული ჩემზე.წელი სწრაფად გავიდა. ჰელენა დაბრუნდა და აეროპორტზე მხოლოდ მას შეეჩერებოდა — დაცვის წევრებისა და პატარაობის გარეშე.
— იმედი მაქვს, ახლა აღარ აჯარიმებ მანქანებს? — გაიღიმა გაბრიელმა.— ახლა შემოწმე.მას თავისი ჩემოდანი აიღო.— რომში სახლს ვყიდულობ.ჰელენა შეხტა.— ჩვენთვის.მან მუხლებზე დაეშვა, დამკვირვებლებისა და კამერების გარეშე.
— ჰელენა ტორესი, მზად ხარ ჩემთან ერთად შევქმნათ ჩვენი მომავალი?— დიახ.დღეს ჰელენა დაამთავრა უნივერსიტეტი, საკუთარი კონსულტაციური კომპანია აქვს და ასევე მართავს გაბრიელის კომპანიას — უკვე პარტნიორად, არა უბრალოდ თანამშრომლად.
მერე, გრძელი დღის შემდეგ, როცა თავის მანქანაში ჯდება, მასზე იღიმის.— შეამოწმე ნომერი? — ჰკითხა გაბრიელმა.— თუ შენთან ვარ, ისევ შემიძლია დავიძინო — პასუხობს ჰელენა.და ახლა ეს უკვე შემთხვევითობა აღარ არის. ეს არჩევანია.
